Suena el despertador.
Su incesante y molesto ruido me desvela,
lo atrasa, 5 minutos más, como todos los días.
Cierro lo ojos, ella seguramente ha hecho lo mismo,
pocas veces llega a dormirse, pero le gusta disfrutar de esta pausa que se da.
La alarma vuelve a sonar,
me quedo quieta,
invisible, imperceptible, mimetizada con el colchón.
Da vueltas por la habitación,
rebusca en el armario, se viste...
Yo insisto en mi comportamiento,
aguanto la respiración,
me volatilizo...
Oigo a lo lejos ruido en la cocina,
pasos, platos, últimas revisiones antes de salir...
Los pasos se acercan y cierro los ojos,
fuerte, muy fuerte,
me aprieto contra el colchón, casi integrándome con el.
La puerta se entreabre,
la luz tenue invade una pequeña franja de la habitación,
su cabeza se asoma y sé que me observa.
Cierra la puerta de casa y se va.
Yo me relajo y me quedo esperando,
esperando a que algún día suene mi despertador.
Algún día sonará, quizás...
Opto por no ser un hombre común…, es mi derecho ser singular, si puedo… Busco la oportunidad, no la seguridad… Quiero correr el riesgo intencionado; soñar y construir, fracasar y triunfar…, negarme a cambiar el incentivo por un nimio subsidio… Prefiero los retos de la vida a la existencia asegurada, la emoción de realizar una ambición a la calma sosa de la utopía.
"Dean Alfange"
"Dean Alfange"
jueves, 22 de marzo de 2012
martes, 6 de marzo de 2012
Difracción
Suena el despertador.
Su incesante y molesto ruido me desvela,
lo atraso, 5 minutos más como todos los días.
Cierro los ojos sin volverme a dormir,
como todos los días.
Disfruto de la calidez de mi inmensa cama,
toda para mí sola.
Y discurro los últimos minutos de pereza
imaginando lo bonito de no tener que ir a trabajar.
La alarma vuelve a sonar,
esta vez si, ya es la definitiva.
Me levanto de la cama,
bostezo y a tientas,
busco la ropa para meterme rápidamente en la ducha,
y salir al cabo de 10 minutos igual de dormida.
Siempre me he preguntado porque todo el mundo afirma
que las duchas matutinas desvelan.
Nunca han producido en mí tal efecto.
Con movimientos autómatas me dirijo a la cocina,
bol...cereales...leche..
Me siento en el sofá y miro las primeras noticias del día,
que olvidaré en cuanto me levante.
Último repaso antes de salir de casa,
llaves, bolso, comida...
me asomo por la puerta de mi habitación
y observo el cuerpo, mi cuerpo,
que aún yace en la cama,
y lo envidio.
Tan ajeno a todo,
tan ausente,
tan lejano...
Solo espera a que su despertador suene.
Cierro la puerta de casa y me dirijo al trabajo.
Su incesante y molesto ruido me desvela,
lo atraso, 5 minutos más como todos los días.
Cierro los ojos sin volverme a dormir,
como todos los días.
Disfruto de la calidez de mi inmensa cama,
toda para mí sola.
Y discurro los últimos minutos de pereza
imaginando lo bonito de no tener que ir a trabajar.
La alarma vuelve a sonar,
esta vez si, ya es la definitiva.
Me levanto de la cama,
bostezo y a tientas,
busco la ropa para meterme rápidamente en la ducha,
y salir al cabo de 10 minutos igual de dormida.
Siempre me he preguntado porque todo el mundo afirma
que las duchas matutinas desvelan.
Nunca han producido en mí tal efecto.
Con movimientos autómatas me dirijo a la cocina,
bol...cereales...leche..
Me siento en el sofá y miro las primeras noticias del día,
que olvidaré en cuanto me levante.
Último repaso antes de salir de casa,
llaves, bolso, comida...
me asomo por la puerta de mi habitación
y observo el cuerpo, mi cuerpo,
que aún yace en la cama,
y lo envidio.
Tan ajeno a todo,
tan ausente,
tan lejano...
Solo espera a que su despertador suene.
Cierro la puerta de casa y me dirijo al trabajo.
lunes, 13 de febrero de 2012
Punt i final.
La corda de la que tot penjava ha cedit.
Era d'esperar.
Feia massa temps que la última de les fibres que ho sostenia aguantava,
i al final, la seva ànima s'ha trencat.
Esperava sentir un cruixit,
una lleu remor, una esquinçada,
però de cop només s'ha sentit el silenci, el buit.
I ara sento com si la corda m'hagués estat aguantant a mi tot aquest temps,
i de cop em precipités en caiguda lliure.
Sense direcció, sense pausa, sense temps a reaccionar.
Com sempre, els tòpics encaixen perfectament en aquestes situacions,
com dos peces de Lego que s'uneixen per crear una gran estructura.
Una unió que tu i jo mai vem tenir,
una estructura que tu i jo mai vam saber crear.
O potser les vem tenir,
però fa tant de temps que no ho recordo,
o em sembla tant inversemblant que no ho vull recordar.
viernes, 10 de febrero de 2012
Personas
La vida pone en tu camino a personas,
muchos tipos de personas,
algunas te deslumbran al conocerlas,
otros no tanto.
Pero con el tiempo profundizas las relaciones,
y descubres, conoces, hablas...
Te das cuenta que a lo mejor,
esa persona que tanto te asombró en un principio,
no vale tanto la pena,
y que esa otra que en un inicio pasó más inadvertida,
Es una mina de oro.
Yo me alimento de las personas,
me gusta conocer sus experiencias, sus vivencias, sus opiniones.
Y sé que tomaré mis decisiones igualmente,
que no me dejaré influenciar,
pero con cada una de las personas que se cruzan en mi camino
aprendo algo, conozco algo más de mi misma.
Yo soy yo,
pero tu formas parte de mi yo,
haces que evolucione, que piense, que razone...
Mi ser se ha forma a partir de cada una de las cosas,
que todos habeis dejado en mi vida.
Una risa compartida, unas lágrimas vertidas,
una broma dicha por lo bajo que todos oís.
Hace tiempo que quería escribiros algo...
No sé qué será de nosotros en algunos meses,
no se si nos veremos a menudo, poco,
o si por el contrario,
quedareis en mi recuerdo como ese amigo de una época pasada.
Lo mismo da, no?
Sé que a día de hoy sois importantes para mi,
que habeis aportado cada uno vuestro granito en mi vida,
y os lo agradezco.
martes, 31 de enero de 2012
Damos pena
Me tomo una pausa, y me dispongo a leer un diario.
Si, lo sé, no es uno de los diarios considerados serios,
pero lo leo igualmente...
Me paro ante una noticia:
"Un millón de niños africanos están en peligro de morir de hambre en la zona de Sahel"
Un millón.
Y se dice tan facilmente.
Como el que en la luna de su coche mal aparcado
deja una nota diciendo: "vuelvo en 10 minutos".
Chad, Mali, Niger...
nombres que he oído millones de veces,
pero que por desconocidos me suenan abstractos,
es como...como si no existieran.
Como si por el mero hecho de mi ignorancia,
no sufrieran, no murieran de hambre.
Como cuando pretendes engañarte a tí mismo y piensas:
"Si no lo cuento a nadie, si no sale de mis labios,
es como si el problema no existiera".
Como siempre que leo este diario,
me dirijo a la sección de comentarios.
Ya me espero ciertos comentarios pero...
nunca dejan de ponerme la piel de gallina.
Racismo, egoísmo, ignorancia, incomprensión,
incapacidad de sentir compasión...
¿es lo único que la sociedad puede sentir hoy en día hacia el sufrimiento ajeno?
"Que aprendan a gestionarse, no lo hagamos nosotros por ellos"
"Que limiten su natalidad"
"Guardaros el dinero para ayudar a los de aquí"
"Se han acostumbrado a estar dentro de la choza haciendo críos y que nosotros se los alimentemos"
Cierro la página y decido no seguir leyendo comentarios.
Muchos sentimientos se apoderan de mi,
rabia, indignación, estupefacción, incredulidad...
pero uno gana encima de ellos: pena.
Pena y vergüenza de mi sociedad.
Un millón de niños en peligro de morir de hambre,
¿su única culpa?
Haber nacido en el lugar equivocado, en el momento equivocado.
¿Qué sería de ti si hubieras nacido en una remota aldea de Mali?
Si, lo sé, no es uno de los diarios considerados serios,
pero lo leo igualmente...
Me paro ante una noticia:
"Un millón de niños africanos están en peligro de morir de hambre en la zona de Sahel"
Un millón.
Y se dice tan facilmente.
Como el que en la luna de su coche mal aparcado
deja una nota diciendo: "vuelvo en 10 minutos".
Chad, Mali, Niger...
nombres que he oído millones de veces,
pero que por desconocidos me suenan abstractos,
es como...como si no existieran.
Como si por el mero hecho de mi ignorancia,
no sufrieran, no murieran de hambre.
Como cuando pretendes engañarte a tí mismo y piensas:
"Si no lo cuento a nadie, si no sale de mis labios,
es como si el problema no existiera".
Como siempre que leo este diario,
me dirijo a la sección de comentarios.
Ya me espero ciertos comentarios pero...
nunca dejan de ponerme la piel de gallina.
Racismo, egoísmo, ignorancia, incomprensión,
incapacidad de sentir compasión...
¿es lo único que la sociedad puede sentir hoy en día hacia el sufrimiento ajeno?
"Que aprendan a gestionarse, no lo hagamos nosotros por ellos"
"Que limiten su natalidad"
"Guardaros el dinero para ayudar a los de aquí"
"Se han acostumbrado a estar dentro de la choza haciendo críos y que nosotros se los alimentemos"
Cierro la página y decido no seguir leyendo comentarios.
Muchos sentimientos se apoderan de mi,
rabia, indignación, estupefacción, incredulidad...
pero uno gana encima de ellos: pena.
Pena y vergüenza de mi sociedad.
Un millón de niños en peligro de morir de hambre,
¿su única culpa?
Haber nacido en el lugar equivocado, en el momento equivocado.
¿Qué sería de ti si hubieras nacido en una remota aldea de Mali?
jueves, 26 de enero de 2012
An island in the sun
Yo soy A,
tu eres B,
pero los dos estamos en el abecedario.
Frase estúpida donde las haya...
pero reflexionando un poco, hoy ha cobrado algo de sentido para mí,
y han venido a mi cabeza conversaciones sobre islas,
sobre sobre personas aisladas, sobre barcas para tomar cafés...
¿Y donde queda todo eso?
Sigo reafirmándome en mi idea,
todo es querer, la voluntad.
Habrá veces que eso no lo será todo,
no será suficiente, y aceptaré la derrota con la cabeza bien alta.
Otras en cambio, aunque quiera,
no podré luchar, porque no solo dependerá de mi.
Y entonces me preguntaré ¿ha valido la pena?
No lo sé, encontrarme al final la puerta cerrada,
y cuando no lo esperaba..ha sido un fiasco.
Pero, ¿qué puedo hacer yo?
Cuando alguien quiere ser una isla,
y recoje el único puente que había de llegada a su costa,
no queda más remedio que mirar al horizonte,
cojer remo y remo,
y al mar, marinero!
tu eres B,
pero los dos estamos en el abecedario.
Frase estúpida donde las haya...
pero reflexionando un poco, hoy ha cobrado algo de sentido para mí,
y han venido a mi cabeza conversaciones sobre islas,
sobre sobre personas aisladas, sobre barcas para tomar cafés...
¿Y donde queda todo eso?
Sigo reafirmándome en mi idea,
todo es querer, la voluntad.
Habrá veces que eso no lo será todo,
no será suficiente, y aceptaré la derrota con la cabeza bien alta.
Otras en cambio, aunque quiera,
no podré luchar, porque no solo dependerá de mi.
Y entonces me preguntaré ¿ha valido la pena?
No lo sé, encontrarme al final la puerta cerrada,
y cuando no lo esperaba..ha sido un fiasco.
Pero, ¿qué puedo hacer yo?
Cuando alguien quiere ser una isla,
y recoje el único puente que había de llegada a su costa,
no queda más remedio que mirar al horizonte,
cojer remo y remo,
y al mar, marinero!
miércoles, 25 de enero de 2012
ATSF
Salgo de la reunión,
no puedo verme, pero lo sé,
mis ojos brillan,
una sonrisa inamovible ha aparecido en mi cara,
por fin, desde hace unas semanas,
parece que vuelve a latir mi corazón
y a correr sangre por mis venas.
Un torrente que parece imparable.
Ante mi se abre una oportunidad,
una idea tantas veces acariciada en mi cabeza,
que ahora se materializa,
empieza a tomar nombre,
veo caras, proyectos...
Sentada en la mesa,
intento absorver toda la información,
atrapar cada idea lanzada al vuelo,
almacenarlas en mi cabeza,
como si de un tarro de cristal se tratara.
Cuando se cierra una puerta se abre otra,
o eso he oído decir siempre...
no puedo verme, pero lo sé,
mis ojos brillan,
una sonrisa inamovible ha aparecido en mi cara,
por fin, desde hace unas semanas,
parece que vuelve a latir mi corazón
y a correr sangre por mis venas.
Un torrente que parece imparable.
Ante mi se abre una oportunidad,
una idea tantas veces acariciada en mi cabeza,
que ahora se materializa,
empieza a tomar nombre,
veo caras, proyectos...
Sentada en la mesa,
intento absorver toda la información,
atrapar cada idea lanzada al vuelo,
almacenarlas en mi cabeza,
como si de un tarro de cristal se tratara.
Cuando se cierra una puerta se abre otra,
o eso he oído decir siempre...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)