Me tomo una pausa, y me dispongo a leer un diario.
Si, lo sé, no es uno de los diarios considerados serios,
pero lo leo igualmente...
Me paro ante una noticia:
"Un millón de niños africanos están en peligro de morir de hambre en la zona de Sahel"
Un millón.
Y se dice tan facilmente.
Como el que en la luna de su coche mal aparcado
deja una nota diciendo: "vuelvo en 10 minutos".
Chad, Mali, Niger...
nombres que he oído millones de veces,
pero que por desconocidos me suenan abstractos,
es como...como si no existieran.
Como si por el mero hecho de mi ignorancia,
no sufrieran, no murieran de hambre.
Como cuando pretendes engañarte a tí mismo y piensas:
"Si no lo cuento a nadie, si no sale de mis labios,
es como si el problema no existiera".
Como siempre que leo este diario,
me dirijo a la sección de comentarios.
Ya me espero ciertos comentarios pero...
nunca dejan de ponerme la piel de gallina.
Racismo, egoísmo, ignorancia, incomprensión,
incapacidad de sentir compasión...
¿es lo único que la sociedad puede sentir hoy en día hacia el sufrimiento ajeno?
"Que aprendan a gestionarse, no lo hagamos nosotros por ellos"
"Que limiten su natalidad"
"Guardaros el dinero para ayudar a los de aquí"
"Se han acostumbrado a estar dentro de la choza haciendo críos y que nosotros se los alimentemos"
Cierro la página y decido no seguir leyendo comentarios.
Muchos sentimientos se apoderan de mi,
rabia, indignación, estupefacción, incredulidad...
pero uno gana encima de ellos: pena.
Pena y vergüenza de mi sociedad.
Un millón de niños en peligro de morir de hambre,
¿su única culpa?
Haber nacido en el lugar equivocado, en el momento equivocado.
¿Qué sería de ti si hubieras nacido en una remota aldea de Mali?
Opto por no ser un hombre común…, es mi derecho ser singular, si puedo… Busco la oportunidad, no la seguridad… Quiero correr el riesgo intencionado; soñar y construir, fracasar y triunfar…, negarme a cambiar el incentivo por un nimio subsidio… Prefiero los retos de la vida a la existencia asegurada, la emoción de realizar una ambición a la calma sosa de la utopía.
"Dean Alfange"
"Dean Alfange"
martes, 31 de enero de 2012
jueves, 26 de enero de 2012
An island in the sun
Yo soy A,
tu eres B,
pero los dos estamos en el abecedario.
Frase estúpida donde las haya...
pero reflexionando un poco, hoy ha cobrado algo de sentido para mí,
y han venido a mi cabeza conversaciones sobre islas,
sobre sobre personas aisladas, sobre barcas para tomar cafés...
¿Y donde queda todo eso?
Sigo reafirmándome en mi idea,
todo es querer, la voluntad.
Habrá veces que eso no lo será todo,
no será suficiente, y aceptaré la derrota con la cabeza bien alta.
Otras en cambio, aunque quiera,
no podré luchar, porque no solo dependerá de mi.
Y entonces me preguntaré ¿ha valido la pena?
No lo sé, encontrarme al final la puerta cerrada,
y cuando no lo esperaba..ha sido un fiasco.
Pero, ¿qué puedo hacer yo?
Cuando alguien quiere ser una isla,
y recoje el único puente que había de llegada a su costa,
no queda más remedio que mirar al horizonte,
cojer remo y remo,
y al mar, marinero!
tu eres B,
pero los dos estamos en el abecedario.
Frase estúpida donde las haya...
pero reflexionando un poco, hoy ha cobrado algo de sentido para mí,
y han venido a mi cabeza conversaciones sobre islas,
sobre sobre personas aisladas, sobre barcas para tomar cafés...
¿Y donde queda todo eso?
Sigo reafirmándome en mi idea,
todo es querer, la voluntad.
Habrá veces que eso no lo será todo,
no será suficiente, y aceptaré la derrota con la cabeza bien alta.
Otras en cambio, aunque quiera,
no podré luchar, porque no solo dependerá de mi.
Y entonces me preguntaré ¿ha valido la pena?
No lo sé, encontrarme al final la puerta cerrada,
y cuando no lo esperaba..ha sido un fiasco.
Pero, ¿qué puedo hacer yo?
Cuando alguien quiere ser una isla,
y recoje el único puente que había de llegada a su costa,
no queda más remedio que mirar al horizonte,
cojer remo y remo,
y al mar, marinero!
miércoles, 25 de enero de 2012
ATSF
Salgo de la reunión,
no puedo verme, pero lo sé,
mis ojos brillan,
una sonrisa inamovible ha aparecido en mi cara,
por fin, desde hace unas semanas,
parece que vuelve a latir mi corazón
y a correr sangre por mis venas.
Un torrente que parece imparable.
Ante mi se abre una oportunidad,
una idea tantas veces acariciada en mi cabeza,
que ahora se materializa,
empieza a tomar nombre,
veo caras, proyectos...
Sentada en la mesa,
intento absorver toda la información,
atrapar cada idea lanzada al vuelo,
almacenarlas en mi cabeza,
como si de un tarro de cristal se tratara.
Cuando se cierra una puerta se abre otra,
o eso he oído decir siempre...
no puedo verme, pero lo sé,
mis ojos brillan,
una sonrisa inamovible ha aparecido en mi cara,
por fin, desde hace unas semanas,
parece que vuelve a latir mi corazón
y a correr sangre por mis venas.
Un torrente que parece imparable.
Ante mi se abre una oportunidad,
una idea tantas veces acariciada en mi cabeza,
que ahora se materializa,
empieza a tomar nombre,
veo caras, proyectos...
Sentada en la mesa,
intento absorver toda la información,
atrapar cada idea lanzada al vuelo,
almacenarlas en mi cabeza,
como si de un tarro de cristal se tratara.
Cuando se cierra una puerta se abre otra,
o eso he oído decir siempre...
lunes, 16 de enero de 2012
Domingo de trapos sucios
Llevas días viendo como se amontonan,
al principio solo ocupan una pequeña esquina en tu habitación,
pero a medida que han ido pasando los días,
y has decidio ir obviandolos,
la montaña ha crecido...
llegando a ocupar casi todo el espacio posible.
Casi...o ocupándolo todo directamente.
Has querido ir posponiendo el momento,
pero hoy ves que ya no es posible.
O te decides o quedarás sepultada en tamaña montaña...
y al fin y al cabo, hay que seguir adelante,
con la impertubable consecución de la rutina.
Cojes uno a uno todos los trapos sucios,
esparcidos por doquier,
y poniéndote el mundo por montera
empiezas con tan odiada labor.
Te quedas sentada delante de la lavadora
y los ves dar vueltas, entremezclados, ajenos a todo...
Y una lágrima cae lentamente por el cristal,
quizás provocada por la condensación,
quizás es una de las miles que tienen aprisionadas los trapos...
al principio solo ocupan una pequeña esquina en tu habitación,
pero a medida que han ido pasando los días,
y has decidio ir obviandolos,
la montaña ha crecido...
llegando a ocupar casi todo el espacio posible.
Casi...o ocupándolo todo directamente.
Has querido ir posponiendo el momento,
pero hoy ves que ya no es posible.
O te decides o quedarás sepultada en tamaña montaña...
y al fin y al cabo, hay que seguir adelante,
con la impertubable consecución de la rutina.
Cojes uno a uno todos los trapos sucios,
esparcidos por doquier,
y poniéndote el mundo por montera
empiezas con tan odiada labor.
Te quedas sentada delante de la lavadora
y los ves dar vueltas, entremezclados, ajenos a todo...
Y una lágrima cae lentamente por el cristal,
quizás provocada por la condensación,
quizás es una de las miles que tienen aprisionadas los trapos...
domingo, 8 de enero de 2012
Una illa de tranquilitat
L'últim dels dinars familiars acaba,
una sensació d'alleujament s'apodera de mi.
Han sigut uns Nadals agobiants,
bullien en mi les ganes de soledat i de pensar,
i m'he vist envoltada de gent a totes hores,
rialles, crits, converses, cançons...
mai m'havia sentit tant ermitanya!
Poso rumb cap a Barcelona
sense ni tant sols recordar que és el primer dia de rebaixes.
Entre rius de gent,
llengües d'humans que m'envolten sorollosos
busco el meu destí.
La meva petita illa de tranquilitat,
una bombolla de somnis i il·lusions
que mai rebenta quan la toques.
Quina dolça sensació!
Travesso les portes amb pressa i avidesa,
i puc sentir el silenci i la pau,
els puc tocar, els puc fruïr.
Em perdo per hores entre prestatgeries i llibres,
mil i una històries que evoquen països distants.
Toco cada un dels llibres,
esperant que totes i cada una de les històries,
de les sensacions, de les experiències viscudes per tercers
penetrin per la meva fina pell
i a través dels dits arribin a cada un dels meus amagats racons.
Em trobo carregada de numerosos volums
i em veig forçada a desestimar-ne alguns...
"el proper dia vindràs amb mi"
em prometo, més que no pas els prometo.
Pago enganyant-me que el meu acte
és menys consumista que els milers d'actes idèntics que estan tenint lloc en aquell mateix instant.
Abans de creuar la porta em paro davant La Paret.
Plena de paperets, de projectes, de somnis, d'il·lusions...
me'ls llegeixo tots, de principi a final!
Algun dia en penjaré el meu?
Potser no, qui sap si decidiré viure'l egoïstament,
sense compartir-lo amb ningú,
guardar-me'l tot per mi...
una sensació d'alleujament s'apodera de mi.
Han sigut uns Nadals agobiants,
bullien en mi les ganes de soledat i de pensar,
i m'he vist envoltada de gent a totes hores,
rialles, crits, converses, cançons...
mai m'havia sentit tant ermitanya!
Poso rumb cap a Barcelona
sense ni tant sols recordar que és el primer dia de rebaixes.
Entre rius de gent,
llengües d'humans que m'envolten sorollosos
busco el meu destí.
La meva petita illa de tranquilitat,
una bombolla de somnis i il·lusions
que mai rebenta quan la toques.
Quina dolça sensació!
Travesso les portes amb pressa i avidesa,
i puc sentir el silenci i la pau,
els puc tocar, els puc fruïr.
Em perdo per hores entre prestatgeries i llibres,
mil i una històries que evoquen països distants.
Toco cada un dels llibres,
esperant que totes i cada una de les històries,
de les sensacions, de les experiències viscudes per tercers
penetrin per la meva fina pell
i a través dels dits arribin a cada un dels meus amagats racons.
Em trobo carregada de numerosos volums
i em veig forçada a desestimar-ne alguns...
"el proper dia vindràs amb mi"
em prometo, més que no pas els prometo.
Pago enganyant-me que el meu acte
és menys consumista que els milers d'actes idèntics que estan tenint lloc en aquell mateix instant.
Abans de creuar la porta em paro davant La Paret.
Plena de paperets, de projectes, de somnis, d'il·lusions...
me'ls llegeixo tots, de principi a final!
Algun dia en penjaré el meu?
Potser no, qui sap si decidiré viure'l egoïstament,
sense compartir-lo amb ningú,
guardar-me'l tot per mi...
lunes, 2 de enero de 2012
Caminante no hay camino...
Ante mi un camino,
o lo que en su tiempo fue un camino,
ahora lleno de hierbajos, maleza y casi ya desdibujado.
A mi alrededor todo tiene el mismo aspecto,
mire donde mire, el mismo paisaje desolador.
Me siento con las piernas cruzadas,
apoyo la cara entre mis manos
y frunzo el ceño.
¿Y ahora qué?
Me asusta la falta de camino,
aunque a veces también pienso que la falta de caminos significa un abanico más amplio de ellos.
Pero eso tampoco me tranquiliza hoy.
Otra vez esa maldita sensación,
en la que mi vida parece estar en pausa,
pasan los días, uno tras otro...largos, repetitivos y somnolientos.
Pero es solo eso, un ir y venir de días...
una repetición de gestos, actos y pasos
dados de manera robótica,
sin pensar, sin sentir, sin querer.
Esperando siempre algo más,
mirando siempre al futuro con un anhelo,
una ilusión que nunca parece llegar.
Y así sigo,
sentada en el suelo,
en mi jaula invisible de barrotes de oro,
pero jaula al fin y al cabo.
Esperando paciente a que llegue el momento.
o lo que en su tiempo fue un camino,
ahora lleno de hierbajos, maleza y casi ya desdibujado.
A mi alrededor todo tiene el mismo aspecto,
mire donde mire, el mismo paisaje desolador.
Me siento con las piernas cruzadas,
apoyo la cara entre mis manos
y frunzo el ceño.
¿Y ahora qué?
Me asusta la falta de camino,
aunque a veces también pienso que la falta de caminos significa un abanico más amplio de ellos.
Pero eso tampoco me tranquiliza hoy.
Otra vez esa maldita sensación,
en la que mi vida parece estar en pausa,
pasan los días, uno tras otro...largos, repetitivos y somnolientos.
Pero es solo eso, un ir y venir de días...
una repetición de gestos, actos y pasos
dados de manera robótica,
sin pensar, sin sentir, sin querer.
Esperando siempre algo más,
mirando siempre al futuro con un anhelo,
una ilusión que nunca parece llegar.
Y así sigo,
sentada en el suelo,
en mi jaula invisible de barrotes de oro,
pero jaula al fin y al cabo.
Esperando paciente a que llegue el momento.
Después de un tiempo
Hoy me permitiré el lujo de "tomar prestadas" las palabras de un grande, porque mejor que como él lo dice, no podría hacerlo yo:
Después de un tiempo,
uno aprende la sutil diferencia
entre sostener una mano
y encadenar un alma,
y uno aprende
que el amor no significa acostarse
y una compañía no significa seguridad
y uno empieza a aprender...
Que los besos no son contratos
y los regalos no son promesas
y uno empieza a aceptar sus derrotas
con la cabeza alta y los ojos abiertos
y uno aprende a construir
todos sus caminos en el hoy,
porque el terreno de mañana
es demasiado inseguro para planes...
y los futuros tienen una forma de
caerse en la mitad.
Y después de un tiempo
uno aprende que si es demasiado,
hasta el calorcito del sol quema.
Así que uno planta su propio jardín
y decora su propia alma,
en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.
Y uno aprende que realmente puede aguantar,
que uno realmente es fuerte,
que uno realmente vale,
y uno aprende y aprende...
y con cada día uno aprende.
Jorge Luis Borges
Después de un tiempo,
uno aprende la sutil diferencia
entre sostener una mano
y encadenar un alma,
y uno aprende
que el amor no significa acostarse
y una compañía no significa seguridad
y uno empieza a aprender...
Que los besos no son contratos
y los regalos no son promesas
y uno empieza a aceptar sus derrotas
con la cabeza alta y los ojos abiertos
y uno aprende a construir
todos sus caminos en el hoy,
porque el terreno de mañana
es demasiado inseguro para planes...
y los futuros tienen una forma de
caerse en la mitad.
Y después de un tiempo
uno aprende que si es demasiado,
hasta el calorcito del sol quema.
Así que uno planta su propio jardín
y decora su propia alma,
en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.
Y uno aprende que realmente puede aguantar,
que uno realmente es fuerte,
que uno realmente vale,
y uno aprende y aprende...
y con cada día uno aprende.
Jorge Luis Borges
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)